فروشگاه دیابت مال
کد خبر: 861

آمبلیوپی یا تنبلی چشم در کودکان چیست؟

یک تنبلی چشم در حالت ایده آل نیاز به تشخیص و درمان در اسرع وقت، ترجیحاً قبل از 6 سالگی کودک دارد. با این حال، ممکن است تشخیص اینکه کودک چشمی تنبل دارد، دشوار باشد، زیرا ممکن است متوجه نشوند که هیچ مشکلی در بینایی او وجود دارد...

"چشم تنبل" نوعی شرایط کودکی است که در آن بینایی به درستی رشد نمی‌کند. از نظر پزشکی به عنوان آمبلیوپی شناخته می‌شود. این اتفاق می‌افتد زیرا یک یا هر دو چشم قادر به ایجاد یک پیوند قوی با مغز نیستند. این معمولاً فقط روی یک چشم تأثیر می‌گذارد، و به این معنی است که کودک می‌تواند کمتر از چشم آسیب دیده ببیند و بیشتر به چشم "خوب" اعتماد می‌کند. تخمین زده می‌شود که از هر 50 کودک 1 نفر دچار تنبلی چشم می‌شود. تنبلی چشم (آمبلیوپی) هنگامی ایجاد می‌شود که چیزی رشد طبیعی بینایی را مختل کند.

 آمبلیوپی یا تنبلی چشم در کودکان چیست؟

چگونگی رشد بینایی

غالباً تصور می‌شود که کودکان کوچکتر بینایی مشابه بزرگسالان دارند، اما این طور نیست.

کودکان باید یاد بگیرند که چگونه ببینند به طور خاص، مغز آنها باید یاد بگیرد که چگونه سیگنال های عصبی ارسال شده از چشم به مغز را تفسیر کند.

معمولاً 3 تا 5 سال طول می‌کشد تا کودکان به خوبی بزرگسالان ببینند و تا 7 سال قبل از رشد کامل مسیر های بینایی در مغز طول می‌کشد.

اگر چیزی بر روی یکی از تصاویری تأثیر بگذارد که چشم مغز را هنگام رشد مغز نشان می‌دهد، سیگنال ها مختل می‌شوند.

همچنین ببینید:

زوال بینایی و توهم دیدن چیزی های که واقعی نیستند

مغز شروع به نادیده گرفتن تصاویر بی‌کیفیت می‌کند و در نتیجه باعث "چشم تنبلی" می‌شود. برای بیشتر کودکان این اتفاق می‌افتد به دلیل مشکل در تصویر در یک چشم. در نتیجه، مغز به طور چشمگیری به چشم قوی تر اعتماد می‌کند، که باعث ضعیف تر شدن چشم می‌شود.

مشکلات رایج بینایی که اختلال در بینایی را مختل می‌کنند و می‌توانند باعث تنبلی چشم شوند عبارتند از:

  • چشمک زدن
  • دید بلند، کوته بینی و آستیگماتیسم

لوچ یک بیماری چشم شایع است که حدود 1 کودک را از 20 کودک مبتلا می‌کند. اگر کودکی چشمی دارد، یک چشم مستقیم به جلو نگاه می‌کند اما چشم دیگر به سمت چپ، راست، بالا یا پایین نگاه می‌کند.

این باعث می‌شود مغز دو تصویر کاملاً متفاوت دریافت کند که قادر به ترکیب آنها نیست. در بزرگسالان، این امر منجر به دید دونفره می‌شود.

در کودکانی که هنوز در حال رشد هستند، می‌تواند باعث شود مغز از تصاویر چشم خمیده چشم پوشی کند و منجر به تنبلی چشم شود.

برخی از نوزادان با چشمان لوچ متولد می‌شوند. کودکان بزرگتر ممکن است در اثر مشکلات بینایی مانند کوتاهی بینایی یا آستیگماتیسم دچار لوچی شوند.

تشخیص به موقع تنبلی چشم:

یک تنبلی چشم در حالت ایده آل نیاز به تشخیص و درمان در اسرع وقت، ترجیحاً قبل از 6 سالگی کودک دارد.

با این حال، ممکن است تشخیص اینکه کودک چشمی تنبل دارد، دشوار باشد، زیرا ممکن است متوجه نشوند که هیچ مشکلی در بینایی او وجود دارد.

این بدان معناست که تا زمانی که کودک اولین آزمایش چشمی خود را انجام ندهد ممکن است تنبلی چشم تشخیص داده نشود.

اگر در هر مرحله در مورد بینایی کودک خود نگرانی دارید، به پزشک عمومی خود مراجعه کنید یا به بازدیدکننده سلامتی خود بگویید.

همچنین می‌توانید کودک خود را نزد یک اپتیک، جایی که توسط یک اپتومتریست (یک اپتیک مخصوص آموزش دیده) وزیت کنید.

هرچه چشم کودک هنگام تنبلی چشم، سریعتر تشخیص داده شود، درمان موفقیت آمیزتر خواهد بود. اگر از 6 سالگی شروع شود، درمان موفقیت کمتری دارد و اگر بعد از 8 سالگی نیز شروع شود، بعید به نظر می‌رسد که موفقیت آمیز باشد.

2 گزینه اصلی درمان تنبلی چشم:

  • درمان یا اصلاح هرگونه مشکل اساسی در چشم
  • استفاده از چشم آسیب دیده را تشویق کنید تا بینایی به درستی رشد کند

درمان مشکلات اساسی چشم

عینک:

کوته بینی، با استفاده از عینک قابل اصلاح است. اینها معمولاً باید مدام پوشیده شوند و مرتباً بررسی شوند. عینک ممکن است به حالت مستقیم کمک به لوچی چشم کند، و در برخی موارد می‌تواند چشم تنبل را بدون نیاز به درمان بیشتر حل کنند.

کودک شما ممکن است بگوید بدون عینک می‌تواند بهتر ببیند. این به این دلیل است که چشمان آنها به سختی کار می‌کنند تا تمرکز کنند و اکنون اجازه می‌دهند عینک برای آنها متمرکز شود.

آنها برای پوشیدن مداوم عینک خود به تشویق زیادی احتیاج دارند.

لنز های تماسی جایگزینی برای عینک هستند، اما ممکن است فقط برای کودکان بزرگتر مناسب باشند.

همچنین ببینید:

خطر اگزوفتالموس (برآمدگی چشم)

عمل جراحی:

در برخی موارد، از جراحی برای بهبود ظاهر یک چشمی استفاده می‌شود. این عمل عضلات چشم تنبل را تقویت یا ضعیف می‌کند تا موقعیت آن تغییر کند.

این به این معنی است که به نظر می‌رسد چشم تنبل با عمل خوب نشود، اما چشمان او صاف تر به نظر می‌رسند و به کار بهتر چشم ها در کنار هم کمک می‌کند.

با استفاده از پچ:

این شامل قرار دادن وصله‌ای با لبه چسبناک بر روی چشم "خوب" است تا چشم تنبل مجبور به کار شود. می‌تواند در بهبود بینایی چشم تنبل بسیار موثر باشد. تکه ها اغلب باید با عینک استفاده شوند.

مدت زمانی که کودک باید از پچ استفاده کند، به سن وی، جدی بودن مشکل و میزان همکاری با پوشیدن پچ بستگی خواهد داشت.

قبل از رسیدن کودک به 6 سالگی وصله ها بیشترین تأثیر را دارند. بیشتر کودکان به مدت چند ماه نیاز به پوشیدن وصله در روز دارند.

استفاده از وصله برای درمان تنبلی چشم می‌تواند زمان بر باشد و تا زمانی که به آن عادت نکنند اغلب تجربه ناخوشایندی برای کودک است. این قابل درک است. از نظر آنها، شما با دور نگه داشتن چشم خوب از آنها، بینایی آنها را بدتر می‌کنید.

قطره چشمی:

می‌توان از قطره های چشم آتروپین برای تاری دید در چشم خوب استفاده کرد. آنها مردمک چشم خوب را گسترش داده و گشاد می‌کنند و باعث تاری دید می‌شوند که این امر کودک را به استفاده از تنبلی چشم ترغیب می‌کند.

عوارض جانبی که می‌توانند پس از استفاده از قطره چشمی ایجاد شوند عبارتند از:

  • سوزش چشم
  • قرمز شدن (برافروختگی) پوست
  • سردرد

با این حال، این عوارض جانبی معمولاً نادر بوده و به ندرت از مزایای استفاده از قطره چشم بیشتر است.

توجه: مطالب پزشک من از منابع خارجی ترجمه شده و تنها جنبه اطلاع رسانی و آموزشی دارد. از این رو توصیه پزشکی تخصصی تلقی نمی شوند و نباید آنها را جایگزین مراجعه به پزشک جهت تشخیص و درمان دانست.

منابع:

nhs

دیدگاه تان را بنویسید